Loslaten

Daar zit ik dan, tussen allemaal kinderen en ouders op de opendag van de school. Het is niet de eerste keer dat ik hier zit. Een jaar gelden waren we al naar de informatieavond geweest, en toen was ik al meteen enthousiast.

Nu een jaar later, hebben we nog steeds geen beslissing genomen naar welke school Krümel over 4 maanden gaat.

Ik vind het maar lastig. We hebben twee opties, de school één dorp verderop ligt heerlijk in een groene omgeving en is kleinschalig. Te kleinschalig, want er is al jaren sprake van dat ze misschien dicht gaat. En dan hebben we nog de school die mij qua onderwijsvisie heel erg aanspreekt, maar iets verder weg ligt.

Hier houden we het bij. Het wordt één van die twee, want nog meer keuze maakt de beslissing niet makkelijker.
Ik wil met van alles rekening houden, zoals ligging, onderwijsvisie, vriendjes…

Misschien wil ik het wel “te goed” doen, maar het is ook zo een belangrijke keuze!

En zo wachten we af en tikken de maanden voorbij. Langzaam moet er een beslissing genomen worden. Krümel’s verjaardag komt steeds dichter bij…

Ondertussen beginnen de vriendjes om ons heen hun schoolkeuze te maken.
“Ahhh jullie gaan daar naartoe, dan moeten we daar misschien toch ook eens gaan kijken.” “Oh, van die school heb ik dit of dat gehoord.”

Vanochtend dan het bericht: De buurtschool, de logische keuze, gaat dicht.

Heel erg jammer! Dus dan wordt het optie B….toch?!
Nee, liever snel een vriendin appen of zij nu al weet wat ze met haar dochtertje doet.

En nu zit ik hier, op de opendag van school B. Ik ben er voor de 3e keer en wacht op een ingeving….

Het is een hele leuke school en ik ben nog steeds enthousiast, maar waarom durf ik dan die beslissing niet te nemen?

En ineens wordt het mij duidelijk:

Het ligt niet aan de school! Het ligt aan mij!
Bam…dit besef komt hard aan! Er komen wat traantjes.

Als ik nu de beslissing neem, wordt het definitief…over 4 maanden gaat het kleine mannetje naar school – 4 dagen in de week. Dan komt er voor ons allebei een nieuwe fase.

Het loslaten gaat een stap verder. Van het kleinschalige, huiselijke en beschermde kinderdagverblijf naar de grote wereld van de school.

Maar het is ook een mooi besef. Nu begrijp ik mijn onzekerheid, kan ze achter mij laten en mijn grote jongen eindelijk aanmelden op school 😉

Laat wat van je horen

*