Vakantie

Met z’n drietjes op vlieg-vakantie. Dat hebben we al één keer eerder gedaan.

In september zijn we met Krümel naar Mallorca geweest. Er was toen veel pre-vakantie-paniek aan mijn kant (gaat alles goed, wat moet mee, slaapt Krümel op het vliegveld/in het vliegtuig, hopelijk is het niet mijn kind dat huilt, hoe ver mag de buggy mee, wat doen we met zijn voedingen…). ’S nachts zijn we toen van thuis vertrokken, om 5 uur borden, 2 uurtjes vliegen… Krümel sliep als een rots bij mij op de arm en heeft de hele tijd geen kik gegeven! Alle paniek voor niets. Op de rit in de transfer bus moest Krümel toen wel heftig overgeven.

En ik had geen extra kleren mee voor mij!

Maar ja, daar leer je van, dus vanaf nu zit er ook een reserve T-shirt van mijn man in de handbagage (die kunnen we allebei aan).

Dus ik was deze keer een stuk rustiger. Komt wel goed! Ik heb net een burn-out training achter de rug, ben relaxed en maak me nergens meer druk om!

Reserve kleren voor Krümel en papa’s t-shirt liggen klaar in de handbagage en de ipad zit vol met filmpjes voor het uiterste noodgeval! Maar toch… 4 uur vliegen is iets anders dan 2 uur vliegen. En Krümel is nu toch alweer een aantal maanden ouder. Hoe houd ik hem 4 uur rustig? We vertrokken om half 5 ’s ochtends bij opa en oma en gingen op weg naar het vliegveld. Om 6.15 uur zou ons vliegtuig vertrekken, maar nee hoor. We zaten te wachten en te wachten… op de koffers. Die moesten vanwegen een storing handmatig naar de vliegtuigen worden gebracht. Mijn onrust over de 4 uur in een vliegtuig werd steeds groter. Ondertussen zaten we al ¾ in het toestel en waren nog niet eens onderweg!

Pffff… adem in adem uit.

Uiteindelijk heeft de piloot besloten om na één uur wachten te vertrekken. Met 30 missende koffers. Krümel is na de start vredig in slaap gevallen en heeft 2,5 uur geslapen. De overige vlucht hebben we gegeten, boekjes gekeken… Het ging prima! Alleen had ik toch de vraag in mijn hoofd: Zal er ook iets van ons missen? Hopelijk niet het autostoeltje, dat hebben we straks meteen nodig, Krümel’s koffer liever ook niet en in de koffer van Paul zitten speelgoed en andere handige dingetjes, die dus ook liever niet!

Paul ging na de landing bij de kofferband staan wachten en ik ging Krümel verschonen. Op een gegeven moment komt Paul met een grijns op mij aflopen. “We missen één koffer!” En ja hoor! De mijne natuurlijk!

Maar ipv van te gaan huilen, wanhopig of gefrustreerd te worden, lach ik terug en zeg ik:

“Dat dacht ik al, het universum probeert mij te testen. Maar ik laat me niet pakken! Dat wordt shoppen!”

Ik kon er echt om lachen. Zeker toen ik besefte dat ik thuis de koffers nog eens had omgepakt en mijn bikini en een deel van mijn ondergoed bij Paul in de koffer zaten.

Meer heb je toch niet nodig tijdens een zon vakantie!

Laat wat van je horen

*