Moeders van tegenwoordig

Ik zag net een bericht op de Duitse tv (BR “Jetzt mal ehrlich – Stress geplagt – Was ist mit unseren Müttern los?”) over moeders van tegenwoordig.

Ze begeleiden drie verschillende moeders, waaronder een moeder van 10 kinderen, die van 6-23 uur bezig is en ook nog 5 paarden en 10 schapen verzorgt. “Maar tijd om te werken heeft ze niet”   WTF is dat geen werk dan??? Hoe veel moet je als moeder doen om serieus genomen te worden? Hoe definieer je werk dan? Deze moeder zegt niet overwerkt/overbelast te zijn.

Mag dan moeder nummer twee, een alleenstaande moeder met één kind en part-time baan, maar met een goede gastouder klagen? Mag zij overbelast en uitgebrand zijn en een Mutter-Kind Kur aanvragen?

Verder volgen ze en vrouw uit Frankrijk. Zij werkt fulltime, is veel onderweg. Oma regelt alles als de kinderen van school komen. De kinderen hebben dan zelfs al gegeten. Mama speelt nog even en dan naar bed. “Sommige vrouwen is dit concept misschien te hard”. Ja is dat zo? Of kiezen sommige vrouwen er gewoon voor wel tijd met de kinderen door te brengen? Is dat niet goed dan?

En daar gaan we weer. Het zelfde gevoel als vorige week overkomt mij (Blog “Ouders van tegenwoordig”). Wat is nu juist?

Wanneer ben je nu een goede moeder en wanneer mag je “klagen”? Wie heeft het nu druk? De fulltime 10 voudige mama? De alleenstaande moeder die ook nog part-time werkt? Of de fulltime werkende moeder die haar kinderen (en haar man) nauwelijks ziet?

De maatschappij wordt ook nog even gevraagd.  Er moet meer respect voor het werk als moeder komen. En moeders zelf moeten losser worden. Niet zo hoge verwachtingen aan zich zelf hebben.

Doen wij ons dit zelf aan of moeders elkaar? Of is het toch de maatschappij? Er lijkt altijd al een oordeel klaar te liggen.

Maar wat moeten we dan? Er is geen standaard formule. Soms heb je het ook niet voor het kiezen (er alleen voor staan, financiële mogelijkheden enz.). We zijn een hele nieuwe generatie moeders die met nieuwe rol modellen en verwachtingen, zowel van ons zelf als van buitenaf, geconfronteerd worden. Het is voor niemand “makkelijk” en iedereen ervaart het anders. Belangrijk is denk ik dat iedere moeder voor zich zelf nagaat of zij gelukkig is. Indien het antwoord “nee” is; wat valt er dan te veranderen?

En moeders; steun elkaar, heb begrip voor elkaar! Samen kunnen wij deze maatschappij veranderen en een goed voorbeeld geven voor onze kinderen – de nakomende generatie ouders.

Laat wat van je horen

*