Ouders van tegenwoordig

Vanavond zag ik de uitzending van Zembla “Ouders van tegenwoordig”.
Meteen daarna zat ik gefrustreerd en met tranen in de ogen op de bank.

“Dus we kunnen het toch niet goed doen” zei ik tegen Paul.

Het ging over de opvoeding van tegenwoordig.

Ouders zouden hun kinderen te zeer verwennen en te zeer ophemelen, waardoor de kinderen niet goed voorbereid zijn op de harde realiteit van het volwassene leven en zich tot kleine narcisten ontwikkelen.

Tegelijkertijd wordt een jonge man geïnterviewd die als kind, tiener en student een enorme prestatie druk voelde en constant het gevoel had “nooit goed genoeg” te zijn. De kosten binnen de GGZ bij de begin 20’ers zijn blijkbaar enorm gestegen in de laatste jaren.

Hier reken ik mezelf ook wel bij (ook al ben ik dan eind 20). Ook ik was steeds op zoek naar bevestiging, naar het gevoel er te mogen zijn en deed alles eraan om aan verwachtingen van anderen te voldoen.

Mijn eigen kind wil ik deze gevoelens juist niet mee geven! Ik wil hem in zich zelf laten geloven, hem een (gezonde) zelfvertrouwen en eigenwaarde mee geven. Hem leren vliegen!

Maar volgens de deskundige in het Zembla bericht is dit een groot probleem van deze generatie. De prinsjes en prinsesjes zouden wel gelukkig zijn als kind maar uitgroeien tot narcisten en in een gat vallen als jong volwassene.

Als voorbeeld wordt er gesproken over de reactie op een schilderij van het kind. “Er wordt net gedaan alsof een kleine Picasso naar huis komt.” Beter zou het zijn om suggesties ter verbetering te geven: Hier nog iets meer kleur. In die hoek kun je nog iets bij tekenen….  Maar creëren we dan niet weer jong volwassene met het idee nooit goed genoeg te zijn? Niet aan de verwachtingen te voldoen?

Wat is nu juist? Wanneer doe je het nu goed als ouder, maar ook als kind?

Ik merk dat ik meteen weer in mijn eigen onzekerheid en perfectionisme schiet.

Ik wil alleen maar het beste voor ons kind. Het niet alleen goed, maar zeer goed doen! Mij later niets verwijten en ook niet dat Krümel mij later iets verwijt. Daarbij wordt ik dood gegooid met mogelijkheden, adviezen en verwachtingen.

Wil ik als ouder niet misschien te veel? Hebben onze ouders zich vroeger zo druk gemaakt over onze opvoeding?Vroeger waren er maar twee soorten melkpoeder, luiers, etc. Naar school ging je in je eigen dorp en je vriendjes waren je buren… Dingen waren gewoon zo. Gewoon logisch.

Maar zo werkt het nu niet meer. Wij hebben de keuze en de mogelijkheden!
Alleen, wat doen we ermee en wat voor kinderen creëren wij daardoor?

Ik vind het maar frustrerend en lastig. Voel me stiekem bekritiseerd en onzeker.

En toen liep ik naar boven naar Krümel. Keek hoe lief hij in zijn bedje ligt te slapen. Ik gaf hem een kusje, aaide hem over zijn wangetje en zei tegen hem dat ik van hem hou en dat ik mijn best ga doen.

Niet meer en niet minder…

Reacties

  1. Wauw Marina, wat heb je dat mooi geschreven!!! meer dan ons best kunnen we niet doen. laten we vooral blijven luisteren naar onze kindjes. xxx

Laat wat van je horen

*