Vallen en opstaan

Vallen en opstaan. Het is iets dat je als kind vanzelfsprekend doet. Bijvoorbeeld als je leert lopen. Hop, weer op de korte beentjes en verder oefenen en de wereld verkennen. Kinderen voelen wel de pijn, maar ze denken nog niet na over de consequenties. Zij zijn niet bang om opnieuw te vallen. Als je ouder wordt leer je ook vallen en opstaan. op een andere manier. Je komt in de puberteit, gaat je grenzen verkennen, eerste eigen beslissingen nemen en fouten maken. Het is dan aan je ouders je te helpen om op te staan en om je weer op de benen te helpen, de stof van de broek te vegen en je aan te moedigen om door te gaan.

Hier ligt mijn probleem: Ik heb niet geleerd om te vallen, laat staan om op te staan. Vallen mocht niet.

“Rustig aan!” “Klim niet zo hoog!” “Ren niet zo hard” “Ben toch voorzichtig!”

Ik heb de laatste jaren vooral beslissingen genomen die “veilig” waren.

Nu ben ik op een punt gekomen waarbij blijkt dat ook dat geen garantie is om niet te struikelen. Na een aantal maanden met maar één been op de grond en twee wapperende armen in de lucht, proberend het evenwicht terug te vinden, zat er maar één ding op: me laten vallen! Met de volle heftigheid. De pijn voelen. Even blijven zitten. Even op adem komen…

Om dan weer op te staan. Met een steun in de rug en een helpende hand. En dan langzaam verder lopen. In een andere richting. Over de stenige weg, risico’s nemen, het pad eens verlaten en kijken waar ik uitkom.

Wetende, dat als ik val….ik ook weer kan opstaan!

 

PS: Dit is geen verwijt aan mijn ouders. Ik weet dat ze het met de beste bedoelingen hebben gedaan.

Laat wat van je horen

*